<title_newspaper="Tygodnik Powszechny">
<title_article="Krakowska Kronika Plastyczna">
<author_1="Helena Blumówna">
<language="pl">
<style="press">
<year="1951">
<month="2">
<date="1951-02-18">
<period="w">
<status="1_obieg">
<support="paper">
Ruch wystawowy w styczniu pozornie tylko był żywszy, dzięki dużej ilości pokazów zbiorowych; nie podobna w nich jednak odnaleźć silniejszych akcentów. Wzruszenie prawdziwie artystyczne dały jedynie niektóre obrazy na wystawie prac amatorów, urządzonej w Domu Kultury, i przede wszystkim wystawa pośmiertna Bohdana Kelles - Krauzego w Pałacu Sztuki. Jest to zjawisko dość znamienne dla naszego życia artystycznego, że coraz częściej zatrzymujemy się przy twórczości amatorów lub dzieci. Żywotność tych poczynań wynika niewątpliwie z ich prawdziwie szczerego i bezpośredniego wyrazu, który traktuje formę nie tylko jako element plastyczny ale nadaje jej także sens głębszy. Wydaje mi się, że styczniowe wystawy krakowskie, poza kilkoma wyjątkami, dają poglądową lekcję, co to jest naturalizm. Naturalizm przejawia się w bezwolnym i wiernym przeniesieniu motywów ze świata rzeczywistego do obrazu czy rzeźby. Motywy te istnieją podówczas jedynie jako wspomnienie rzeczywistych obiektów, pozbawione są natomiast wyrazu formalnego, a w związku z tym głębszego sensu wewnętrznego. Naturalizm narzuca się specjalnie jaskrawo w rzeźbie, związanej bardziej niż inne dziedziny sztuki z formą i materiałem. Stanisław Jackowski wystąpił w Pałacu Sztuki z większą wystawą zbiorową, obejmującą prawie trzydzieści rzeźb. Ponadto starannie wydany katalog ze wstępem dra Stanisława Turczyńskiego oraz porozwieszane fotografie wszystkich prac artysty dają niewątpliwie dokładne pojęcie o charakterze jego twórczości. Liczne zamówienia w latach przedwojennych i wykonane pomniki świadczą ze Jackowski miał powodzenie i znajdował chętnych odbiorców. Rzeźba Jackowskiego stała jednakże z dala od najważniejszych nurtów artystycznych tamtych czasów. Nie znaczy to bynajmniej, by Jackowski miał stanowić odrębną pozycję w epoce, w której rzeźba polska wykazać się mogła tak znakomitymi artystami jak Dunikowski, Wittig, Zamoyski, Kuna, Szczepkowski i Puget.
</support>
</status>
</period>
</date>
</month>
</year>
</style>
</language>
</author_1>
</title_article>
</title_newspaper>
 
